Mijn PADI Open Water Diver-avontuur begon vorm te krijgen op 16 maart 2020, toen, na mijn afstuderen, mijn moeder met haar cadeau op de proppen kwam. Een tegoedbon om het PADI Open Water Diver-brevet te behalen bij het PADI 5 Sterren IDC-duikcentrum Evasioni Blu Diving op Ustica.
Wat een ongewoon cadeau, dachten misschien velen, wat een prachtig cadeau, dacht ik, met een hart al vol emotie. Het was altijd al mijn grote wens geweest om onder water te gaan en te duiken. Dolblij van vreugde ging ik mijn duikuitrusting kopen: pak, vinnen, laarsjes, ademautomaten, kortom, alles wat ik nodig had voor iets waarvan ik wist dat ik het, eenmaal begonnen, nooit meer zou opgeven.
Zo kwam ik, een paar maanden later, vanwege de lockdown, aan op het eiland Ustica, ging naar het PADI-centrum Evasioni Blu Diving en leerde de staf kennen. Ze hadden allemaal die aanstekelijke glimlach die gelukkige mensen hebben, die glimlach die alleen het contact met de natuur en de zee naar boven kan brengen. Die glimlach die je aanmoedigt om nooit meer bij ze weg te gaan.
Ik voelde me alsof het mijn eerste schooldag was, en toen ze mij het handboek van de PADI Open Water Diver gaven om de theorie van het duiken te bestuderen, herinner ik me dat ik het al onderweg naar huis begon te lezen en door te bladeren. Ik nam die studie erg serieus, streepte aan, schreef over en herhaalde, om vervolgens terug te gaan naar het duikcentrum van Ustica en de quizvragen samen met mijn PADI-instructeur na te kijken.
Maar dan komen we bij het belangrijkste moment, mijn eerste praktijkles van de PADI Open Water Diver-cursus: de eerste duik, of beter gezegd, de eerste achterwaartse rol vanaf de rubberboot. Als liefhebber van “extreme” sporten begreep niemand waarom ik zo opgewonden was. Dat was pure emotie. Punta Galera, een van de mooiste duikstekken, wat mij betreft, van het hele eiland Ustica.
Ik voelde de emotie overal door mijn lichaam trekken, in mijn voeten, in mijn benen, in mijn handen, in mijn buik. En dan lachte ik, ik lachte enorm en vroeg steeds opnieuw of ik alvast in het water mocht springen, maar deed het dan toch nog niet. Hand op de ademautomaat, vingers op het duikmasker en daar ging ik. HET BLAUW! Het echte!
Rino, mijn PADI-instructeur, en ik begonnen onze duiken in afgesloten water, ondiep en kalm water, waarbij we begonnen met het uitvoeren van de eerste duikvaardigheden. Masker leegmaken, ademautomaat terugvinden, masker afdoen, om vervolgens de dagen erna verder te gaan met andere oefeningen: het gebruik van het onderwaterkompas en de duikcomputer, het redden van een vermoeide duiker, enzovoort. Rino, net als de rest van de duikstaf die met ons in de rubberboot zat, lette altijd goed op mijn fysieke maar ook mentale toestand.
Hij controleerde of het goed met me ging, of ik geconcentreerd was en in een goed humeur. Hij wist precies welke duikvaardigheden me het meest bang maakten en dan oefenden we die rustig meerdere keren eerst aan de oppervlakte, voordat we onder water gingen. Ik herinner me heel goed dat ik enorm bang was om mijn duikmasker af te doen zodra we beneden waren, maar dankzij hem en zijn manier om de oefening uit te leggen, deed ik het meteen en kreeg ik zelfs felicitaties en een handdruk!
Meteen na de duikvaardigheden kwam het beste deel: het rondje onder water op de duikstek in de buurt van de rubberboot. Het waren maar een paar meter, maar de prachtige wezens die er al te zien waren, waren talrijk. Schelpen, zeesterren, zee-egels en tal van koningsjuffertjes. Alles in een zo helder water dat het, ook al waren ze ver weg, leek alsof je ze kon aanraken.
Naarmate de dagen verstreken werd de zin om te duiken steeds groter en ’s ochtends kon ik niet wachten om die rubberboot op te stappen en te vertrekken voor weer een nieuwe geweldige les van mijn duikcursus. Zo begonnen we, na de lessen van de PADI Open Water Diver in afgesloten water, aan de laatste lessen in open water. Dieper water, onderhevig aan stromingen en in mijn geval soms ook golfslag. Mijn eerste duik in open water vond plaats tijdens een dag met licht golvende zee, en daar besefte ik dat als ik het ook dán zou leuk vinden, ik het voor altijd leuk zou blijven vinden. En zo was het. Zelfs de golven konden me niet van gedachten doen veranderen.
De lessen van de PADI Open Water Diver in open water lieten je langzaam maar zeker proeven van de schoonheid van een echte duik, ze lieten je bijna met eigen ogen ervaren wat alle duikers elke ochtend beleefden wanneer ze nieuwe duikstekken gingen verkennen. De lessen in open water brachten je steeds dichter bij dat blauw dat je hart binnendringt en je met de wens om er meteen weer in terug te keren uit het water laat komen. “Hoe meer je duikt, hoe meer je wilt duiken“, zei iemand ooit tegen me. Ze hadden gelijk. Ik denk dat dat precies is wat duiken is.
Ook de lessen in open water van mijn PADI Open Water Diver-cursus kwamen ten einde, en zo, na eindelijk de eindtoets te hebben afgelegd, behaalde ik in augustus 2020 officieel mijn duikbrevet. Eindelijk ben ik een PADI Open Water Diver, dankzij Rino, Esther en het hele team van Evasioni Blu Diving op Ustica.
Maar hier stopt het niet. Sterker nog, hier begint het pas echt leuk te worden. Op het planbord van de duikschool waarop de dagelijkse duiken werden ingepland, stond er ergens altijd wel mijn naam. Elke dag maakte ik duiken samen met hen, om zo alle prachtige duikstekken van het eiland Ustica te ontdekken.
De beroemde Scoglio del Medico, vol kloven en doorgangen, geliefd en bekend bij veel duikers; de Secca della Colombara met haar gezonken wrak, de barracuda’s en de grote amberjacks; de grotten van Pastizza en nog vele andere, maar voor mij bleef de mooiste plek en mijn favoriet: Punta Galera, die met haar gezellige posidonia-weide, het turquoise van de zee en de prachtige, kleurrijke wand om onder water langs te varen, mijn hart al vanaf de eerste duik stal. Scholen barracuda’s, amberjacks die niet bang zijn om vlak langs je heen te zwemmen, gigantische vervalskingbaarzen die je nieuwsgierig aankijken, verscholen naaktslakken en zwarte koraaljuffertjes die je omringen en meenemen in prachtige wervelingen. Dit alles in een zee zo schoon als alleen een Beschermd Marien Gebied zoals het reservaat van Ustica kan bieden. Een gebied met vriendelijke mensen, begaan met het welzijn van anderen en altijd bereid om aan de eerste de beste nieuwsgierige de oudste zeeverhalen van het eiland te vertellen.
Dankzij Evasioni Blu Diving en mijn PADI Open Water Diver-cursus heb ik de ware schoonheid van de zee van Ustica en haar onvergelijkbare zeebodems ontdekt, heb ik een duikgemeenschap ontdekt van hartelijke, gastvrije, vriendelijke mensen, van wie velen nu goede vrienden zijn geworden, en bovenal heb ik ontdekt dat je onder water enorm veel kunt lachen!!!
Roberta Nicosia, 26 jaar, docent en acrobatisch instructeur ACSI
Palermo, Sicilië.
Gerelateerd nieuws
